Boję się ludzi. W młodości byłem chorobliwie wstydliwy, introwertyczny, pochowany, pozamykany, z niską samooceną. Pochodzę z małego miasteczka, chciałem się ochronić przed tym, co mnie może spotkać złego, nauczyć udawać kogoś innego, dowartościować. Potrzebowałem mechanizmu obronnego, żeby nie dać się pożreć.[Arkadiusz Jakubik]