Szczebel pochodzi z drabiny, która przyśniła się świętemu. Jak przypomina pan Antoni, niejaki Sanderus starał się ów szczebel sprzedać Zbyszkowi z Bogdańca podczas jego podróży do księcia mazowieckiego. "W jaki sposób ów szczebel wszedł w posiadanie mojej rodziny, tego nie wiem - wyznaje pan Antoni - ale stanowi powód do dumy. Jednak nie tak wielkiej, aby nie ofiarować tej relikwii waszemu Muzeum (gdyby jakikolwiek inny Czytelnik próbował przekazać podobny szczebel, proszę nie przyjmować, gdyż prawdopodobnie będzie to falsyfikat)."

No i co tu robić, panie Ludwiku...? Pan Ludwik też przeslał ów szczebel i przyjmujemy go, nie traktując jako falsyfikat, ale jako Rzecz Śnioną. Szczebel Jakuba mógł wyśnić się również innym, mniej świętym osobom, w tym naszym ofiarodawcom.

Fundator eksponatu: Antoni Dahlke z Poznania, Ludwik Freindl z Krakowa

"Nie chcę, aby to był Pegaz, Bucefał czy Arab. Jeśli nie chcecie Naszej Szkapy, to weźcie Łyska z pokładu Idy. Ludzkość wiele im zawdzięcza, a w sercu mym na razie mają miejsce, ale co będzie po...?"

Fundator eksponatu: Joanna Ł. z Wrocławia

Pani Ewa przekazała nam dar bezcenny - dla każdego jest czymś innym. Niektórzy myślą, że nie ma tam NIC, zaś inni wręcz przeciwnie, że bardzo wiele. Każdy znajduje tam własną krainę wyobraźni. Pani Ewa pisze, że dla niej osobiście druga strona lustra jest bardzo ważna. Świetnie ją rozumiem, gdyż dla mnie też. A brytyjski, stawny w świecie pisarz, Carrol Lewis, napisał o drugiej stronie lustra powieść, której bohaterką była mała dziewczynka, Alicja.

Fundator eksponatu: Ewa Eleonora Seliga z Norwegii

SEZAM - oczywiście ten, który należał do Ali Baby i jego czterdziestu rozbójników. Pani Regina chce, żebyśmy go przekazali rządowi, aby miał co dzielić. My bylibyśmy ostrożni. Sezam, zawierający nieskończone bogactwa, niech sobie leży w Muzeum. Widok bogactw nie wzbudza dobrych, lecz głównie złe instynkty.

Fundator eksponatu: Regina Pawłowicz z Wrocławia

... bo przecież to wlaśnie już... Eeech, jakże ten schyłek jest zawsze znaczący i odmienny od reszty; ileż w nim nostalgii za minionym - i nadziei na przyszlość... Trudno go określić, trudno precyzyjnie nazwać, trzeba odczuć na własnej skórze - i też odczuwamy go codziennie, z pewną melancholią, a trochę z bólem. Paskudny jest bowiem ten schyłek wieku: wojna o Kosowo w obronie wyniszczanego narodu, huk bomb, bezbronni ludzie... Walka o pokój z pomocą nieuniknionej wojny.

Fundator eksponatu: Natalia Oleszak z Poznania

"Wielokrotnie zdarzyło mi się trafić do planowanego miejsca dzieki psiemu swędowi. Jest to jedno z ważnych powiązań człowieka ze światem zwierząt i nie wyobrażam sobie doprawdy jak utrudnione musiało być życie, zanim wymyślono psi swęd."

Fundator eksponatu: Leszek Miszkiewicz z Montrealu w Kanadzie

Domyśliliście się oczywiście, że nie chodzi o słuchy zajęcze, tylko o takie słuchy, które: "Otóż słuchy, zanim dojdą, to zawyczaj jakiś czas krążą. Ponieważ, jak z definicji wynika, są uporczywe i tak długo będą krążyć, aż dojdą. Na nic więc nie zda się tłumaczenie, że się nie słyszało, jeśli słuchy chodziły".

Fundator eksponatu: Leszek Miszkiewicz z Montrealu

To miara przybywania roku. Zwłaszcza Nowego.

Fundator eksponatu: Wiesława Bieniek

"To naprawdę szczyt wszystkiego, że jeszcze tego eksponatu nie ma w MRN." - narzeka pani Zosia.

Nie pozostaje nic innego, niż ten błąd naprawić.

Fundator eksponatu: Zosia Mianowska z Budzowa

"Ten od Żeromskiego z "Przedwiośnia", abstrakcyjny ideał szczęśliwego, dostatniego i spokojnego życia. Szkoda, że taki kruchy ... i nieiistniejący".

Fundator eksponatu: Witold Rudolf z Otmuchowa

"Oczywiście chodzi o strzałę Zenona z Elei (490-430 p.n.e.). Gdybyż wszystkie strzały odznaczały się takimi własciwosciami! Strzała Zenona po wypuszczeniu z łuku natychmiast zawisa w bezruchu. Cóż za ulga dla ewentualnego celu!"

Fundator eksponatu: Adrian Markowski

"Trudno doprawdy dziś zrozumieć, dlaczego uważa się wyjście szydła z worka za ewenement skoro, choć niewielu już pamięta, to narzędzie kaletnicze jest z natury swej ostre i powinno być dla niego fraszką przekłucie worka i wypadnięcie. Wydaje się jednak, iż w zamierzchłych czasach tak własnie okrzykiwano nieuczciwych, a ubogich czeladnikow usiłujących wynieść z warsztatu szydło w worku. Dziś to takie szydło wsadziłoby się po prostu do teczki-aktówki między dokumenty, a zresztą powojenna historia tak Polaków wykształciła, że i bez worka, i bez teczki daliby sobie chłopaki radę." - opisuje pan Leszek.

Dla odmiany, pani Teresa dodaje, że szydło podobno zawsze wychodzi, choć lepiej dla niego byłoby w tym worku siedzieć...

Fundatorzy eksponatu: Leszek Miszkiewicz z Montrealu, Teresa Świentek z Gelsenkirchen w Niemczech

Ze słonecznej Nicei, od madame Christine otrzymaliśmy ciekawy prezencik - nieduży ale zgrabny i upragniony przez wielu: SMYKAŁKA - ofiarodawczyni twierdzi, że my wszyscy, czyli ci, którzy założyli Muzeum i którzy stają się jego współkustoszami, nadsyłając coraz to bardziej wyrafinowane eksponaty - otóż wszyscy MAMY SMYKAŁKĘ! Smykałkę, którą trudno byłoby opisać - ma się DO, czyli do czegoś, a nie ot, tak sobie. Smykałka to nie byle co... Bierzemy ją z prawdziwą przyjemnością.

Fundatorka eksponatu: Christine Makuchowski z Nicei

"Potrafi utrudnić właściwe zrozumienie sytuacji. Oksymoron."

Bardzo blisko mamy stąd do Cienia Cienia.

Fundator eksponatu: Joanna Nowak z Warszawy

"Istotą SĘKA jest bycie w czymś." - napisał pan Krzysztof.

Sęk znajduje się bardzo blisko miejsca, w którym jest pies pogrzebany.

Fundator eksponatu: Krzysztof Grabczak z Katowic

Pan Irek proponuje, żeby szlag zamknąć w naszym Muzeum. "Lepiej będzie, gdy będzie pod kluczem, niż miałby swobodnie grasować po naszym nie wirtualnym świecie i kogokolwiek trafić."

Fundator eksponatu: Ireneusz Bloch