Obydwa przedmioty z najszlachetniejszego drewna. Kto wie, czy skrzypce nie wyszły spod ręki Stradivariusa? Natomiast fajkę wykonał Anonim, za to z przedniego, wiśniowego drzewa. No cóż, jest pewne, że bez obu tych przedmiotów Sherlock Holmes nie rozwiązałby żadnej kryminalnej zagadki. Paląc fajkę lub grając na skrzypcach, Wielki Detektyw rozmyślał nad zbrodnią. I choć jego już dawno nie ma - zbrodnia, niestety ma się dobrze. Proszę nie wierzyć, że obydwa eksponaty znajdują się w Londynie, w mieszkaniu Sherlocka Holmesa przy Baker Street 221B. Te z Londynu to prymitywne falsyfikaty jako że są zbyt materialne, aby mogły być prawdziwe.

Fundator eksponatu: Dorota Terakowska

Szabla, za pomocą której niejedno rozstrzygnęło się zwycięstwo. Dołożona została do MRN jako pendant do "Zerwikaptura".

Fundator eksponatu: student UJ, Tobiasz Strzelecki ze Skawiny.

Ofiarodawca ostrzega, że "chcąc podkreślić jej autentyczność, nie wytarto jej z gnoju, na którym leżał król opojów a choć gnój dawno wywietrzał - ostrożność nie zawadzi..."

Fundator eksponatu: Ludwik Freindl z Krakowa

Skrzypeczki nadesłało mnóstwo Czytelników - poza p. Alicją Dziekońską przekazał je nam M.M. z Pyrzyc i wiele innych osób. A choć nie jest to Stradivarius, to jednak okaz wybitnie cenny, bo pamiętają go prawie wszyscy mali i duzi Polacy.

"Księżyc właśnie na niebie był pełny i wchodził ukośnie przez okno do kredensu, odbijając je w kształcie wielkiego jasnego kwadratu na przeciwległej ścianie. Ale ten kwadrat zbliżał się powoli do skrzypiec i w końcu oświetlił je zupełnie. Wówczas w ciemnej głębi wydawało się, jakby od nich biła światłość srebrna; szczególniej wypukłe zgięcia oświecone były tak mocno, że Janek ledwie mógł patrzeć na nie. W onym blasku widać było wszystko doskonale: wycięte boki, struny i zagiętą rączkę. Kołeczki przy niej świeciły jak robaczki świętojańskie, a wzdłuż zwieszał się smyczek na kształt srebrnego pręta...
Ach! wszystko było śliczne i prawie czarodziejskie; Janek też patrzył coraz chciwiej.".

Fundator eksponatu: m.in. Alicja Dziekońska, M.M. z Pyrzyc

Znalezione zostały na rodzinnym strychu i od dawna nie były używane. Mam obawę, że wbrew Państwa przekonaniu strachy są używane cały czas, tylko przybierają różne nazwy. Dziś noszą dla nadkustoszki miano lustracji i wiele innych imion. Czasy się zmieniają, ale zawsze znajdą się jakieś strachy na Lachy; problem w tym, żeby się nie bać.

Drugi ofiarodawca, pan Waldemar, dodaje: "Często bagatelizujemy zagrożenia, względnie nie bierzemy ich pod uwagę. To określenie odnosi się do naszej megalomani narodowej".

Fundator eksponatu: państwo Smoliszowie z Jeleniej Góry (Lidka, Tadzio, Piotr, Madzia, Jarek i Gosia) oraz Waldemar Chwialkowski z Calgary w Kanadzie

Jako nadkustosz decyduję, by włożyć go do sali z eksponatami ściśle patriotycznymi. Wszak jest ten stół tylko nasz, rdzennie polski, bo tylko Polacy nie łamią sobie na nim zębów i nie przygryzają języka, wymawiając tę zdumiewającą, nie wiem przez kogo wymyśloną zbitkę słów mającą pognębić cudzoziemców. Stół z powyłamywanymi nogami daje nam poczucie wyższości nad każdym Anglikiem, Francuzem czy Niemcem. My wprawdzie nie znamy języków obcych, za to oni w życiu nie wypowiedzą tej uroczej kwestii!

Fundator eksponatu: Anna Justyńska z Jędrzejowa

Oczywiście nie ten nasz, polityczny, istniejący realnie, choć ponoć już rozebrany. Pan Witek, student psychologii, ofiarował nam, oczywiście, Okrągły Stół rycerzy króla Artura, a ponieważ osobiście jestem wielką miłośniczką arturiańskich legend, stół biorę i wstawiam na sam środek muzeum. Będziemy sobie czasem przy nim zasiadać: ja - kustosz i wszyscy współkustosze, czyli nasi Czytelnicy, by porozmawiać o tym i owym. Wszak sztuka rozmowy wychodzi z mody w dobie telewizji i Internetu, warto ją wskrzesić.

Fundator eksponatu: Witek Szwedkowski z Łodzi

Pan Ludwik sugerował, abyśmy ćwiczyli w nich sprzątanie bałaganu, by metody wypracowane w skali mikro przenieść do skali makro, czyli użyć do robienia porządków w Polsce, o które to porządki tak troszczy się pani Helenka. Panie Ludwiku, jakżeby się te stajnie przydały ministerstwu zdrowia przed wprowadzeniem reformy! Niestety ministerstwo nie przetrenowało w skali mikro. Stajnie będą u nas, ku nauce i przestrodze, i na tyle wysprzątane, abyśmy mogli wsadzić doń wszystkie nasze konie, których w MRN mamy już sporo.

Fundator eksponatu: Ludwik Friendl z Krakowa

Prezent od pana Tadeusza weźmiemy nie tylko dlatego, że "z biblioteki krakowskiego oddziału Polskiej Akademii Nauk jakiś mężczyzna najzwyczajniej wyniósł bezcenny starodruk - wydane w Norymberdze w 1543 roku dzieło Mikołaja Kopernika ŤO obrotach sfer niebieskichť - ale dlatego, bo nawet jeśli uda się to dzieło odzyskać, to autentyczne sfery niebieskie mogą i tak pozostać w Muzeum". Absolutnie zgadzamy się z panem Tadeuszem i oczywiście mianujemy go współkustoszem, jak wszystkich ofiarodawców. A co do sfer... Hm... Jak je opisać? Jakie one są? No, niebieskie! I niechże każdy podłoży sobie pod to własne wyobrażenie Nieba. Oj, będzie trudno... Ale o to nam chodzi.

Fundator eksponatu: Tadeusz Siemek z Warszawy

Pan Ignacy zwrócił nam uwagę, że: strzała ta odnalazła się na wieży mariackiej w Krakowie, w czasie remontu. Na szczęście był tam pan Ignacy, strzałę schował i przesłał, oczywiście, do Muzeum. Przyjrzeliśmy się jej uważnie i dostrzegliśmy nawet malutką, zaschniętą, zbrązowiałą od upływu czasu kropelkę krwi... Strzale tej, choć przerwała życie nieszczęsnego hejnalisty, zawdzięczamy jednak niepowtarzalny rytm krakowskiego hejnału, z ową zagadkową przerwą, którą nie wtajemniczeni biorą za kiks lub fałsz.

Fundator eksponatu: Ignacy Korkozowicz z Sopotu

Właściciel skóry im żarłoczniej pragnął życia - i użycia, tym bardziej ów skrawek malał, wieszcząc mu kres. Dar dość aktualny - na nasze czasy. Wzruszyło mnie też, że ktoś jeszcze pamięta Honoriusza Balzaka i jego powieści. Za czasów mojej młodości Balzac był lekturą poszukiwaną, wręcz modną; ja sama przeczytałam cały cykl powieściowy pt. "Komedia ludzka". Dziś o Balzaku się zapomina, nikt go nie wydaje, choć jego opis pazerności ludzkiej i żądzy robienia kariery pasuje do rzeczywistości, w której żyjemy.

Fundator eksponatu: Aleksandra Bily z Krakowa

Pani Janina wysłała nam dar bardzo wzruszający: SERCE Z PLECAKA - jak wszem wiadomo, było to "zakochane czyjeś serce", a potem stało się z nim tak:

ŤŻołnierz drogą maszerował, nad serduszkiem się użalił,
więc go do plecaka schował i pomaszerował dalej.ť

Pani Janina pisze: "Uczestnik ostatniej wojny, a mój przyjaciel, jest już dziś staruszkiem. Trzymał długo to podniesione przez siebie serduszko wśród pamiątek z młodych lat i byłam o nie nawet zazdrosna. Za moją namową przyjaciel zgodził się oddać je do waszego wspaniałego muzeum." Pani Janina jest naszą Czytelniczką już od 30 lat i pisze, że wie z doświadczenia, iż u ludzi starych serce często jest bardzo młode... Pani Janino, życzymy żeby było wciąż młode, zdrowe i kochające.

Fundator eksponatu: Janina Fida z Przemyśla

To ponury symbol braku uczuć i wrażliwości na innych. Jak wygląda? "Twarde jak najtwardszy granitowy głaz, zimne jak sopel lodu. Nie kruszeje nawet pod potokiem gorących łez. Nieczule na niedole i cudze nieszczęścia, oziębłe i bezwzględne" - tak opisuje je pani Gabriela. No cóż, kamiennych serc, niestety, nie brakuje. Dobrze, że mamy Jankę Ochojską czy Jurka Owsiaka, którzy umieją je czasem skruszyć.

Fundator eksponatu: Gabriela Łoboda z Krakowa

SŁOWO HONORU - niegdyś lśniące szlachetnym blaskiem, jak pisze ofiarodawczyni, teraz grubo pokryte patyną i pajęczynami, zapomniane w jakimś odległym kącie, prawie już nieistniejące. A w ogóle to pani Eva (i nie tylko ona) uważa nasze Muzeum za c-u-d-o-w-n-e!

Fundator eksponatu: Eva Orthwein z Hannoveru

Pan Przemek pisze: Przeglądając stronę internetową Muzeum, nie zauważyłem tak ważnego i cennego eksponatu jak Skrzydła, Których Dodaje Młodość. Nasz największy Poeta woła:

ŤMłodości, podaj mi skrzydłať"

Wszyscy chcielibyśmy "nad poziomy wylatać", a wiek młodzieńczy to okres takich właśnie wzlotów. Niestety, im człowiek starszy, tym bardziej go życie do ziemi przygniata.

Fundator eksponatu: Przemysław Antkiewicz z Krakowa

W tym przypadku popolemizuję sobie troszkę z panem Ryszardem, który eksponat opisał tymi słowy: "Oczywiście ten bardzo nieostrożny, co wszystko psuje swoim niezrozumieniem kruchej natury porcelany (ulotnego szczęścia)". Mnie się raczej wydaje, że słoń wcale nie chce być taki gruboskórny i niedelikatny - on po prostu nie potrafi być inny. Taka jego natura.

Na wszelki wypadek słonia umieścimy z dala od porcelanowych drozbiażdżków i rzeczy delikatnych.

Fundator eksponatu: Ryszard Mianowski z Budzowa

Szum informacyjny to jedno z największych utrapień odbiorcow współczenych mediów. Obawiam się, że nie udało mi się calego wyłapać, ale mam nadzieję, że kiedy zamknięty zostanie w Muzeum, przestanie dokuczać czytelnikom, słuchaczom i widzom. Proszę wybaczyć, że do tego przybytku podrzucam kukułcze jajo, ale mam nadzieję, że dzielnej Pani Kustosz uda się je okiełznać :-) - napisała pani Magda.

Pewnie, szum zapakowaliśmy do dźwiękoszczelnej Sali Muzycznej. O, jak cicho i przyjemnie - jest czas, zeby posłuchać śpiewu ptaków, porozmawiać z rodziną... Nie zawsze musi być u Państwa w domu włączone radio czy telewizor - czasem dobrze jest popatrzeć za okno i posłuchać, co mówią drzewa...

Fundator eksponatu: Magdalena Walusiak

Czyż właśnie dziś, gdy próżność polityków nie zna granic, nie jest to wyjątkowo potrzebny eksponat? Chwała Bogu, czasy są takie, że nie trzeba odwagi dziecka, aby krzyknąć: "Cesarz jest nagi!". Ale dar pana Tadeusza jest fantastyczny albowiem w ogóle go nie widać - choć jest, nie sposób go dotknąć - a przecież trudziło się nad jego wytworzeniem mnóstwo ludzi, z Andersenem na czele.

Fundator eksponatu: Tadeusz Broniewski z Krakowa, Szymon Sokół z Krakowa

SMUTEK TROPIKÓW - jak może wyglądać?! Nasza nadkustoszka widzi tak: otoczony parną mgiełką, niewyraźny, z majaczącymi w oddali sylwetkami potężnych drzew (pinie? palmy? a może sekwoje?), gdyż wokół smutna i pusta równina. A choć gęsto od zieloności, to w jej nadmiarze jest duszno i ciężko, a nie rześko, tak że z każdym oddechem wsącza się w nas mocno trująca melancholia.

I jeszcze miły dla nas cytat z listu ofiarodawczyni: "ŤPrzekrójť od dawna umie czytelników zaskoczyć i zafrapować. Niech was Bóg błogosławi, że w tych trochę smutnych i biednych dla emerytów czasach macie jeszcze takie pomysły i człowiek, chcąc nie chcąc, musi się uśmiechnąć..."

Fundator eksponatu: Zofia Szewczyk z Jarosławia

Jureczek dowcipnie spostrzegł, że w Muzeum brakuje nam... sinusa. Ale nie takiego zwykłego, tylko: Spośród wszystkich sinusów świata ten jeden ma wartosść... hm... nieistniejącą. Oczywiście nie zraża to kaprali do nauczania o nim właśnie :)

Sinusy takie, szeroko preferowane przez różnego typu "kaprali", często budzą śmiech... Ale niech ktoś spróbuje takiego wszechwiedzącemu "kapralowi" podsunąć myśl, że może być inaczej... Brrr!

Fundator eksponatu: Jerzy "Doom_" Zientkowski z Piły