Pan Adam szukał tego eksponatu w naszym Muzeum - szukał, szukał ... i nie znalazł. I kamień spadł mu z serca - w ten sposób mamy nowy, ciekawy eksponat. Jak taki kamień może wyglądać? Może zupełnie zwyczajnie - szary, chropowaty, jakich pełno leży na polach i łąkach. Ale kiedy spada z serca, ulgę czujemy ogromną, nieprawdaż?

Fundator eksponatu: Adam Maliszewski

Wedle ofiarodawcy koń ów to machina sroga i wielce nieustawna, niczym trójdrzwiowa, dębowa szafa. "Darowizna ma z serca płynie i może być porównana tylko z darem firmy Zagłoba-Zamojski Sp. z o.o.. która ofiarowała królowi szwedzkiemu Niderlandy, a nie Inflanty, jak tępo piszą pośledniejszej miary publicyści..." Owszem, Koń Trojański zdecydowanie nam pasuje i zgodnie z Pana sugestią pod żadnym pozorem nie wpuścimy go do redakcji. Dar pana Ludwika rusza galopem wprost do Muzeum.

Fundator eksponatu: Ludwik Freindl z Krakowa

... a konkretnie klamka, która już zapadła - symbol nieodwołalności jakiejś decyzji. Pani Ania dodaje, że klamka powinna się w Muzeum znależć tuż obok "zapadłej dziury", żeby uwypuklić bogactwo naszego języka.

Fundatorka eksponatu: Anna Łączkowska ze Szczecina

Pan Ryszard wpadł na trop eksponatu z pozoru znanego, a jednak ciężko było go wymyślić - bo, rzecz jasna, licho nie śpi... "Niech się biedactwo prześpi, bo od wieków nie spało" - zaznacza ofiarodawca, a my z przyjemnością przyjmuję kryształowy flakonik kropelek dla licha. Rzeczywiście, lichu przydałby się sen, bo wówczas i my trochę od niego odpoczniemy

Fundator eksponatu: Ryszard Malinowski z Wrocławia

Ten kalendarz nie służy do ilustracji przepływu czasu, ale do kopania. I kopnąć w niego może każdy, bez względu na płeć, osiagnięcia i stan posiadania. To dosyć pocieszające ;-)

Fundatorka eksponatu: "Śliwka Prunka" z Toronto

Do Muzeum bierzemy dwie krowy - " Tą, którą Kali ukradł, i drugą - którą jemu ukradli. Przeważnie pasą się zgodnie na poboczu infostrady."

Fundatorzy eksponatu: Marek i Barbara Jassem z Bydgoszczy

"Kwiaty polskie, (te tuwimowskie) bo jakżeby inaczej, na pewno powinny znaleźć się w Sali Patriotycznej. A w kwiatach polskich muszą być i bławatki i ruta, skoro wianek jest

"rękami wieśniaczki usnuty, z modrych bławatków i zielonej ruty" (A. Mickiewicz).

I w wianku i w kwiatach polskich na pewno są też "pelargonie i malwy".

Fundatorka eksponatu: Katarzyna Zechenter

Kaktus jest idealnym eksponatem, bo oznacza "całkowitą niemożliwość. Szalenie popularne w latach szkolnych, używane dośc powszechnie." - pisze pani Joanna.

Fundatorka eksponatu: Joanna Nowak z Warszawy

Czyli - mówiąc krótko - całkiem odrębna sprawa". - pisze pani Joanna.

Ciekawa jestem, czy ta para kaloszy ma coś wspólnego z Kaloszami Szczęścia Andersena? Nie, to była chyba zupełnie inna para kaloszy ;-)

Fundatorka eksponatu: Joanna Nowak z Warszawy

Bez niego życie miałoby o wiele nudniejszy smak: Zaczniemy od kija dosłownego, jak chce ofiarodawca, czyli tego, który "ktoś nieodpowiedzialny wsadza w mrowisko, wywołując błyskawiczną reakcję mrówczej społeczności". I dalej pan Zdzisław pisze: "podobnie zdarza się w życiu ludzi, gdy ktoś w nieprzemyślany sposób powie czy zrobi coś, co wywołuje burzę w otoczeniu..."

Nasza nadkustoszka wyznaje, że uwielbia wsadzać kij w ludzkie mrowisko i obserwować reakcję. Ba, jest nawet zwolenniczką wsadzania tego kija co jakiś czas, by obudzić ludzi ze stanu uśpienia konwenansami. Więcej: stwierdza, że świat się zmienia - czasem co prawda na gorsze, często jednak na lepsze - tylko dzięki osobnikom wsadzającym kije w ludzkie mrowiska. Tym bardziej cenny staje się dar pana Zdzisława.

Fundator eksponatu: Zdzisław Spionek z Bydgoszczy

Czasem nam zaryczy przejmująco, a w Wigilię Bożego Narodzenia coś opowie. Ponieważ mnóstwo dziwacznych krów namnożyło się w telewizyjnych reklamach, uważam, że trzeba oddać hołd pierwszej historycznie krowie o nietypowej maści, przy pomocy której niczego nie reklamowano. Ona po prostu sobie była. Czarna krowa w kropki bordo, która gryzła trawę, kręcąc mordą - była bohaterką czterowiersza, wymyślonego ku rozpaczy wszystkich, nie wymawiających w dzieciństwie litery "r". Nasza kustoszka się do nich zaliczała i do dziś pamięta te tortury...

Fundatorka eksponatu: Julia Cichopek z Woli Kopcowej

"Kłody pod nogi to rzecz bardzo groźna. Nawet na małej kłodzie można się potknąć, przewrócić i boleśnie potłuc. 'Groźność' kłody jest odwrotnie proporcjonalna do jej wielkości - bo większą kłodę łatwiej zauważyć. Rzucają je ludzie jawnie zawistni i pseudo-życzliwi."

Fundator eksponatu: Lech Baczynski

"Cudze chwalicie, swego nie znacie; Francuzi nie mają takiego kija do zawracania Sekwany, a wielka szkoda, bo czasami bardzo by im się przydał!" - napisała fundatorka.

Fundatorka eksponatu: N. W. z Paryża

"To naturalne, że im głębiej w las, tym więcej drzew, ale w miarę zagłębiania się w gąszcz przeróżnych zagadek procent tych nie do rozwiązania, czyli bez klucza, wydaje się nieproporcjonalnie rosnąć :-)"

Fundator eksponatu: A. W. z Paryża

"Jedyne, jak najbardziej dosłownie wpół żywe, wpół martwe zwierzę, którego istnienie udowodnił za pomocą swoich słynnych równań austriacki fizyk i laureat nagrody Nobla Erwin Schroedinger(1887-1961). Niestety, kot pozostaje w tym jakże interesującym stanie jedynie do chwili, gdy nie zajrzy się do pudła, w którym go zamknięto wraz z trucizną (cóż za niehumanitarny eksperyment). Po otwarciu pudła zawsze okazuje się albo żywy, albo martwy..."

Fundator eksponatu: Adrian Markowski z Warszawy

"To jeden z magicznych przedmiotów moich marzeń z dzieciństwa. Choć muszę przyznać, że i teraz czasami marzy mi aby w nią zajrzeć..." - napisała pani Joanna.

Dużo ludzi marzy o tym, żeby podejrzeć przyszłość, lub wyjaśnić tajemnice przeszłości. Jednak czasem wydaje mi się, że pewnych rzeczy lepiej nie wiedzieć, mimo że bardzo się chce. Można nazwać to różnie - syndrom niespodzianki, żal spełnioneg marzenia - jakkolwiek.

Fundatorka eksponatu: Joanna Nowak z Warszawy

Pani Maria pyta się, czy w Muzeum mamy już krasnoludki. Nie, nie mamy... Zatem: "proszę przyjąć gromadkę tych, które akurat są bezdomne, bo ludzie obecnie radzą sobie bez nich i rzadko kto zaprasza je do siebie. Myślę, że bylibyście Państwo zadowoleni z ich obecności w Muzeum. bo to ludek wesoły i pracowity, więc by się tam zrobiło weselej i miałby kto robić porządki."

Dodatkowo pani Maria przysyła wiersz o dobrym duszku swojego domu, którego nie odda za nic:

Zdradzę wam sekret, moi złoci Mam chyba w domu krasnoludka Różne mi figle ciągle psoci Zagląda czasem też do ogródka Coś się rozleje albo coś spadnie Nim sie spostrzegę, już jest w porządku Gdy posprzątane niezbyt dokładnie Wygoni śmieci z najmniejszych kątków Tu coś wygładzi, tam wyprasuje Kwiaty podleje, by kwitły w oknie Albo smacznego coś ugotuje Buty wysuszy, kiedy ktoś zmoknie

W ogrodzie trawę przytnie przy krzakach Astry posieje albo lwie paszcze Gdy sprawa trafi się smutna jaka Zmartwioną głowę czule pogłaszcze To żaden sekret, moi mili Że mi trafiła się niezła gratka Pewnie już żeście się domyślili Ten krasnoludek - to moja matka Jeśli wam także, powiem krótko Niektóre rzeczy robią się same To nie szukajcie krasnoludków Lecz ucałujcie swą dobrą mamę

Fundatorka eksponatu: Maria Burek z Brennej

"Powszechnie znany i jakże nam wszystkim bliski symbol twórczej pracy."

Są tacy, którzy swój kamień toczą pod górę świadomie...

Fundator eksponatu: Adrian Markowski

"Takie ciosanie kołków na głowie wyglądałoby nieco makabrycznie..." - napisała pani Joanna. Na szczęście owo ciosanie i wspomniane kołki nie istnieją, więc ten widok zostanie nam oszczędzony :-)

Wg pani Joanny, najlepsze kołki zwykle ciosają mamy swoim pociechom. Moim zdaniem w tej konkurencji znacznie lepsze są żony, które ciosają kołki na głowie swoim małżonkom...

Pan Rudolf dodaje, że raczej nie są one drewniane, wygląd też za każdym razem mają inny, zależnie od tego kto, co i w jakim celu ciosa - no i na czyjej głowie.

Fundatorzy eksponatu: Joanna Nowak z Warszawy, Witold Rudolf z Otmuchowa

"Nasi bliźni miewają niestety czasami chętkę nas w owego konia "robić". Koń ten ma bezpośrednią konotację z OSŁEM DARDANELSKIM - biorąc pod uwagę prawdopodobny wyraz twarzy osoby w konia zrobionej, można sądzić, że poczuje się ona WYSTRYCHNIĘTA NA DUDKA."

Fundatorka eksponatu: Joanna Nowak jnowak@natolin.edu.pl